George Charitonidis

Η επίσημη σελίδα της ΕΨΑ στο facebook

Τα Χριστούγεννα του 2010, ο δήμος Αθηναίων αποφάσισε να μη στήσει χριστουγεννιάτικο δέντρο όπως όλες τις προηγούμενες φορές. Αντ’ αυτού, προτίμησε να στολίσει (κακήν κακώς), ένα από τα ήδη υπάρχοντα φυσικά δέντρα της πλατείας Συντάγματος, ένα κυπαρίσσι, το ψηλότερο από όλα τα υπόλοιπα δέντρα. Τα φωτάκια που τοποθέτησαν επάνω στο δέντρο, ο μοναδικός στολισμός του, παρέμειναν καθ’ όλη τη διάρκεια του 2011 και άναψαν ξανά για τα Χριστούγεννα του 2011. Τα φωτάκια κοντεύουν να κλείσουν 2,5 χρόνια ζωής.

Στις 4 Απριλίου 2012, ο 77χρονος συνταξιούχος φαρμακοποιός Δημήτρης Χριστούλας, αυτοκτόνησε ακριβώς δίπλα στον κορμό του αθηναϊκού χριστουγεννιάτικου δέντρου. Άραγε τα γιορτινά φωτάκια θα λάμψουν και φέτος τα Χριστούγεννα;

Για ακόμα μια φορά η εταιρεία αναψυκτικών ΕΨΑ πρωτοπορεί, παρασκευάζοντας τα πρώτα ελληνικά προϊόντα με χρήση στέβιας αντί της γνωστής ζάχαρης! Τα νέα κουτάκια αλουμινίου είναι, επίσης, τα πρώτα στην Ελλάδα με το σχήμα slim και με το νέο εικαστικό που θα ακολουθήσει όλη η σειρά των προϊόντων της!

Μερικά λόγια για τη στέβια

Η στέβια είναι ένας μικροσκοπικός θάμνος, γνωστός με την ονομασία «Stevia Rebaudiana Bertoni». Εντοπίστηκε από τον φυσιοδίφη Bertoni το 1887 στα υψίπεδα της Παραγουάης, στα σύνορα με την Βραζιλία και πλέον καλλιεργείται σε πολλές περιοχές του κόσμου, κυρίως στην Κίνα. Πειραματικές καλλιέργειες στέβιας υπάρχουν και στη χώρα μας, σε αγροκτήματα της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Τα φύλλα της στέβιας περιέχουν διάφορες φυσικές γλυκαντικές ουσίες, που την καθιστούν 60-80 φορές γλυκύτερη από την κοινή ζάχαρη, ενώ το τελικό προϊόν της, που εξάγεται με τη μέθοδο της εκχύλισης, είναι έως και 300 φορές γλυκύτερο. Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι 1 κουταλάκι του τσαγιού τυποποιημένο εκχύλισμα στέβιας έχει την ίδια γλυκαντική ικανότητα με περίπου 1 φλιτζάνι ζάχαρη! Ενώ όμως η ζάχαρη περιέχει υδατάνθρακες και αποδίδει 4 θερμίδες ανά γραμμάριο, η στέβια δεν περιέχει κανενός είδους θερμιδογόνο συστατικό, επομένως δεν αποδίδει καθόλου θερμίδες, σε οποιαδήποτε ποσότητα κατανάλωσης! Ως εκ τούτου, η στέβια είναι κατάλληλη για διαβητικούς. Σε αντίθεση με αρκετές άλλες γλυκαντικές ύλες, η στέβια είναι σταθερή, δεν αλλοιώνεται και δεν χάνει τη γλυκύτητά της, ακόμα κι όταν μαγειρεύεται σε θερμοκρασίες έως και 200 βαθμούς Κελσίου.

Μερικά λόγια για την ΕΨΑ

Η εταιρεία αναψυκτικών ΕΨΑ (Εταιρεία Ψυγείων Αγριάς) ιδρύθηκε το 1924 στην Αγριά Βόλου. Η περίφημη λεμονάδα, που σε αυτήν οφείλεται η δημιουργία της επιχείρησης, παραμένει το εμβληματικό της προϊόν, αν και η πορτοκαλάδα της έρχεται πρώτη στις πωλήσεις της. Το 1937, η λεμονάδα ΕΨΑ κερδίζει το Χρυσούν Βραβείον Ποιότητας στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Το 1950 ο Αριστείδης Αλεξανδρίδης, ένας απλός υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας, σχεδιάζει τη νέα φιάλη. Η νέα πρωτότυπη φιάλη που έχει σχεδιάσει, από μεράκι για τη λεμονάδα, είναι πραγματικά εντυπωσιακή: καινούργια για την εποχή φόρμα, έντονος χαρακτήρας και ένας ανάγλυφος ρόμβος που δηλώνει ότι το προϊόν έχει βραβευθεί. Το 1969, 45 χρόνια μετά την ίδρυση της ΕΨΑ, η εταιρεία αλλάζει και πάλι ιδιοκτήτη. Η Εθνική Τράπεζα, αποδεχόμενη την πρόταση των αδελφών Μοσκαχλαΐδη και του Νίκου Τσαούτου, τους παραχωρεί την επιχείρηση και έτσι η ΕΨΑ φθάνει στα χέρια των σημερινών ιδιοκτητών της.

Σχετικά: Σελίδα της ΕΨΑ στο facebook

Aπό πολύ νωρίς είχε γίνει γνωστή στον άνθρωπο η χρήση του αλατιού ως συντηρητικού, γεγονός που συνέβαλε στη διατήρηση των τροφίμων (κρέατα, ψάρια, τυρί, ελιές κ.ά.) και βοήθησε στις μεγάλες μετακινήσεις, αφού πλέον είχε βρεθεί ο τρόπος να συντηρούνται οι τροφές επί μακρόν.

Τα υπόγεια αποθέματα αλατιού δημιουργήθηκαν με την εξάτμιση ωκεανών μερικά εκατομμύρια χρόνια πριν. Στις γεωλογικές ανακατατάξεις του πλανήτη μας, περιοχές που κάποτε ήταν θάλασσες, μεταμορφώθηκαν σε βουνά και μπορεί να μας φαίνεται περίεργο να υπάρχει ένα οροπέδιο στρωμένο με αλάτι στη Βολιβία ή ότι γίνεται εξόρυξη αλατιού στα Ιμαλάια, στις Άλπεις και στην Αφρική.

Στην αρχαία Ρώμη, το αλάτι λειτουργούσε ως νόμισμα και η ανταλλακτική του αξία ίσχυε και σε πολλές άλλες περιοχές και περιόδους. Για να αναλογιστεί κανείς πόσο μεγάλη ήταν η αξία του, αρκεί να σημειωθεί πως η αγγλική λέξη για το μισθό (salary), προέρχεται από τη λατινική λέξη salarium, που σημαίνει «πληρωμή με αλάτι». Στις ασιατικές χώρες ανταλλασσόταν το βάρος του με χρυσάφι. Αυτό δικαιολογεί το μεγάλο αριθμό πολέμων, που έχουν ξεσπάσει στην ανθρώπινη ιστορία, για την αποκλειστική εκμετάλλευση και διάθεση του αλατιού.

Παρόλες τις αλλαγές που συντελούνται καθημερινά, πολλά πράγματα στη Μακρινίτσα δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Βρίσκει κανείς ποικιλία από σπιτικά γλυκά κουταλιού, από βότανα για όλες τις χρήσεις αλλά και ντόπιο κρασί και τσίπουρο, που αποστάζεται με τον παλιό, παραδοσιακό τρόπο. Πολλοί από τους κατοίκους καλλιεργούν και πωλούν στους επισκέπτες μήλα, πατάτες, κάστανα και λαχανικά, ενώ βρίσκει κανείς ακόμα τεχνίτες της πέτρας, του ξύλου αλλά και του κάρβουνου.

Ο επισκέπτης της Μακρινίτσας δεν πρέπει να παραλείψει να δοκιμάσει τα τοπικά φαγητά: σπεντζοφάι, φασολάδα, χάντρες, τυρόψωμο και λιόψωμο.

Χωροταξία

Απέχει 17 χλμ. από το Βόλο και 12 χλμ. απ’ το Χιονοδρομικό Κέντρο Πηλίου στα Χάνια και αποτελεί τον ιδανικό συνδυασμό δομημένου και φυσικού περιβάλλοντος σε αρμονική και αδιατάρακτη συνύπαρξη με τον κυρίως οικισμό, την κτηματική της περιφέρεια, το κοινοτικό δάσος οξιάς και τα κοινοτικά λιβάδια.

Χώρος χαρακτηρισμένος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους είναι η «Μπράνη», η πλατεία στην είσοδο του οικισμού με τη ρεματιά, καθώς και η κεντρική πλατεία του χωριού το γνωστό «παζάρι» με την κρήνη της, «τα Λιοντάρια», τα υπεραιωνόβια πλατάνια, την εκκλησία του Αγίου Ιωάννου, την καταπληκτική θέα προς το Βόλο. Μεγάλης ομορφιάς είναι η ρεματιά «Μέγα Ρέμα» αρχή του ποταμού Κραυσίδωνα. Στο ύψος της συνοικίας Κουκουράβα υπάρχουν τα υδροτριβεία «ντριστέλες» και τα ερειπωμένα πια βυρσοδεψεία που άκμασαν τον 19ο αι. και λειτουργούσαν έως τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο.

Τα λιθόκτιστα τοξωτά γεφύρια στη Λέστιανη, στο Λοζίνικο, στο Αλεβίζι, στην Κακονά και το γεφύρι της Καριάς είναι αξιόλογα δείγματα παραδοσιακής Αρχιτεκτονικής.

Αρχοντικά

Τα αρχοντικά της Μακρινίτσας χρονολογούνται από το 18ο και 19ο αιώνα. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι τριώροφα λιθόκτιστα στο μεγαλύτερο μέρος τους, εκτός απ’ τα τμήματα του τελευταίου ορόφου, που είναι κατασκευασμένα από ελαφρά κατασκευή (τσατμά). Έχουν φρουριακή διαμόρφωση με λίγα και σιδερόφρακτα παράθυρα στο ισόγειο, που πληθαίνουν στους πάνω ορόφους. Διαθέτουν πολεμίστρες, ενισχυμένες με μεταλλικές επενδύσεις, εξώπορτες, αμπάρες, καταχύστρες ή ζεματίστρες και αμυντικούς πυργίσκους. Τέτοια αρχοντικά σώζονται στη Μακρινίτσα όπως του Βαΐτζη στην Κουκουράβα (1761) του Χατζηκώστα, του Τοπάλη, του Βλαχλή, του Τσιμπούκη, του Ξηραδάκη, του Μουσλή, του Μαύρου και πολλά άλλα.

Δρόμοι

Ο κεντρικός αμαξιτός δρόμος φθάνει στη Μακρινίτσα μέσω Πορταριάς, τα τελευταία όμως χρόνια διανοίχθηκε και ο δρόμος μέσω Κουκουράβας. Και οι δύο αυτοί δρόμοι καταλήγουν στην πλατεία Μπράνη κι από εκεί ένας ανηφορικός, φιδωτός δρόμος συνεχίζει 3ος την I. Μονή Αγ. Γερασίμου και παραπέρα, ψηλά προς τα κτήματα και το κοινοτικό δάσος.

Η εσωτερική όμως κυκλοφορία στον οικισμό γινόταν από παλιά και γίνεται ακόμη και σήμερα με ένα βασικό καλντερίμι – ραχοκοκαλιά που διασχίζει όλο τον οικισμό από την ψηλότερη συνοικία του Κακουνά ως τη χαμηλότερη, τη Κουκουράβα, ενώ ένα δευτερεύον σύστημα λιθόστρωτων δρόμων διακλαδίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις για να φθάσει κανείς και στα πιο απομακρυσμένα σπίτια του χωριού.

Χαρακτηριστικό του οικισμού είναι ο μεγάλος αριθμός από κρήνες (πάνω από 50) που βρίσκονται στην πορεία των καλντεριμιών και λειτουργούν αφενός σαν σημείο στάσης για τους διαβάτες, αφετέρου για την ύδρευση των σπιτιών από τότε που δεν υπήρχε αντίστοιχο δίκτυο.

Εκκλησίες

Δυτικά της κεντρικής πλατείας, ο ναός του Αγίου Ιωάννου (1806) με πλούσιο λιθανάγλυφο διάκοσμο αποτελεί μοναδικό κομψοτέχνημα μεταβυζαντινής Αρχιτεκτονικής. Ανατολικότερα από την κεντρική πλατεία βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας, καθεδρικός ναός του χωριού, κτισμένη το 1767 και διακοσμημένη με πλούσιο λιθανάγλυφο διάκοσμο, μέρος του οποίου ανήκει στην παλιότερη βυζαντινή Μονή της Οξείας Επισκέψεως που έκτισε ο Κωνσταντίνος Μαλλιασηνός στα 1204. Στον περίβολο της Εκκλησίας βρίσκεται η δίπατη εκκλησία των Αγίων Πάντων και Αγίου Νικόλαου. Άλλες Εκκλησίες είναι του Αγ. Αθανασίου του 1792, του Αγ. Γεωργίου 1795 της Μεταμόρφωσης του 1797, της Αγ. Τριάδας, που το 1836 διακοσμήθηκε από το λαϊκό ζωγράφο Παγώνη, το μοναστήρι του Αγ. Γερασίμου του 1792 και τέλος ο επιβλητικός ναός της Αγ. Μαγδαληνής στην Κουκουράβα του 1802.

Παράδοση

Μέσα από την επικοινωνία με τους απλούς ανθρώπους, ανακαλύπτει κανείς το αληθινό πρόσωπο της Μακρινίτσας. Η ανάπτυξη του τουρισμού δεν αποτέλεσε αιτία για την αλλοτρίωση του χαρακτήρα τους, ούτε για την εγκατάλειψη παραδοσιακών δραστηριοτήτων. Οι ντόπιοι παράγουν το κρασί και το τσίπουρο με τον τρόπο που έμαθαν από τους πατεράδες και τους παππούδες τους. Υπάρχουν οι καλλιεργητές της γης, οι κτηνοτρόφοι, οι μαστόροι της πέτρας, οι κερατζήδες που αρμονικά συμβιώνουν με τους απόγονους του Ξένιου Δία. Βλέπει κανείς ακόμη και σήμερα τους αγωγιάτες να μεταφέρουν πράγματα με τα μουλάρια, τις κυρές να υφαίνουν τα παραδοσιακά υφαντά της Μακρινίτσας, τα κορίτσια να κεντούν τα «κοφτά» τους . Η απλότητα στο μεγαλείο της.

Καφενείο «Ο Θεόφιλος»

Το καφενείο «ο Θεόφιλος» στη Μακρινίτσα οικοδομήθηκε το 1910, σύμφωνα με χρονολογία που είναι χαραγμένη σε πλάκα επάνω από την κεντρική είσοδο του κτιρίου. Αρχικά ο χώρος αυτός λειτουργούσε στο ισόγειο ως ταβέρνα του Γεωργαντζά, ενώ αργότερα ως καφενείο του Κώστα και της Μαρίας Γκρέκου. Σήμερα, το ισόγειο του κτιρίου, όπου λειτουργεί το καφέ – ουζερί «ο Θεόφιλος», είναι ιδιοκτησία της Κοινότητας Μακρινίτσας, ενώ ο όροφος είναι ιδιωτική κατοικία. Το κτίριο, πιθανώς κατά την περίοδο 1910 – 1911, διακοσμήθηκε στο εσωτερικό του με μια μεγάλη τοιχογραφία από το σπουδαίο λαϊκό ζωγράφο Θεόφιλο Χατζημιχαήλ. Η αδιάλειπτη λειτουργία του χώρου ως καφενείο προξένησε μεγάλη φθορά στην τοιχογραφία, γεγονός που οδήγησε στη συντήρησή της το 1988. Το 1995 το Υπουργείο Πολιτισμού χαρακτήρισε ολόκληρο το κτίριο ως «ιστορικό διατηρητέο μνημείο» (ΦΕΚ 499/β/6-6-95), ώστε να προστατευτεί από τυχόν αλλοιώσεις. Ακολούθησαν το 1996 εργασίες επισκευής του.

Πρόκειται για διώροφο λιθόκτιστο κτίριο στεγασμένο με ξύλινη τετρακλινή στέγη καλυμμένη με σχιστολιθικές σκεπόπλακες. Είναι απλό στη μορφολογία του και στο μέσον της πρόσοψης κυριαρχεί το μεγάλο μπαλκόνι, που προστατεύεται από απλής μορφής μεταλλικό κιγκλίδωμα.

Η τοιχογραφία με διαστάσεις 3.15 Χ 2.50 μ. καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του ανατολικού τυφλού τοίχου της αίθουσας. Έχει ως θέμα της τον ήρωα Κατσαντώνη, έναν από τους πρώτους επαναστατημένους Έλληνες της περιόδου της Τουρκοκρατίας και αγαπημένο ήρωα του Θεόφιλου. Το θέμα της σύνθεσης έχει επικρατήσει να λέγεται «Ο Κατσαντώνης στα Τζουμέρκα», καθώς η επιγραφή που βρίσκεται στο επάνω μέρος της τοιχογραφίας είναι δυσδιάκριτη.

Η σύνθεση είναι αφηγηματική και ξεδιπλώνεται σε διάφορα επίπεδα. Ο θεματικός πυρήνας της τοιχογραφίας είναι η εικόνα της στρατοπέδευσης και του γλεντιού της ομάδας του Κατσαντώνη μέσα σε ένα πλούσιο φυσικό περιβάλλον, που οριοθετείται από ένα ποταμάκι στο κάτω μέρος. Ο πρωταγωνιστής της σύνθεσης είναι ο Κατσαντώνης. Μεγαλύτερος σε μέγεθος από τους συντρόφους του, εμφανίζεται στα αριστερά της παράστασης να παίζει τον ταμπουρά του, πάντα όμως σε πολεμική ετοιμότητα, με το τουφέκι επάνω στη φουστανέλα του. Τριγύρω του υπάρχει έντονη κινητικότητα, καθώς οι σύντροφοί του ετοιμάζουν το υπαίθριο γλέντι χωρισμένοι σε μικρές ομάδες, γύρω από ένα τεράστιο βαρέλι με κρασί. Από την όλη δράση βέβαια δε λείπουν ο χορός και το τραγούδι. Δεξιά, στο επάνω μέρος της τοιχογραφίας, ένα μοναστήρι μεταφέρει το θεατή σε πιο μόνιμες διαστάσεις του χώρου και του χρόνου. Λίγο πιο πάνω από το μοναστήρι κάνει την εμφάνισή του επελαύνων στρατός με μια ανδρική φιγούρα που μοιάζει να τον καθοδηγεί. Προοικονομείται εδώ η μάχη που θα ακολουθήσει και την ξέγνοιαστη διάθεση του θεατή διαδέχεται ένα αίσθημα αγωνίας.

Η τοιχογραφία αυτή του Θεόφιλου, οργανικά δεμένη με το καφενείο, είναι το μοναδικό έργο στην περιοχή του Πηλίου που εξακολουθεί να βρίσκεται στον ίδιο χώρο και στην ίδια ατμόσφαιρα, όπως την εποχή που το ζωγράφισε ο Θεόφιλος. Το καφενείο «ο Θεόφιλος» βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Μακρινίτσας, η οποία είναι χαρακτηρισμένη ως διατηρητέο μνημείο, και συνθέτει με τα γειτονικά του κτίσματα, επίσης διατηρητέα νεότερα μνημεία, ένα σύνολο σημαντικού αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος.

Κινηματογράφος

Το 1969 στο χωριό της Μακρινίτσας γυρίστηκε η ταινία «Η Δασκάλα με τα Ξανθά Μαλλιά», μια παραγωγή της Φίνος Φιλμς με σκηνοθέτη τον Ντίνο Δημόπουλο και πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Παντελή Ζερβό και Σπύρο Καλογήρου. Η ταινία αυτή ήταν την εποχή που προβλήθηκε η τρίτη πιο εμπορική στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου, μετά την «Υπολοχαγό Νατάσσα» και την «Αρχόντισσα και τον αλήτη» έχοντας κόψει 739.001 εισιτήρια.

Πηγές: Εφημερίδα Ταχυδρόμος, Υπουργείο Πολιτισμού, Wikipedia, Google Earth

Υλικά: 250 γρ. φέτα, 1 κεσεδάκι γιαούρτι, 1 μπουκαλάκι καυτερή Tabasco, 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο, λίγο ξύδι, λίγη ρίγανη

Εκτέλεση: Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε το γιαούρτι και τη φέτα, την οποία θρυμματίζουμε ελαφρώς με το χέρι. Ρίχνουμε το λάδι, μια μικρή ποσότητα ξυδιού και μια πρέζα ρίγανη. Ανακατεύουμε λίγα δευτερόλεπτα με το μίξερ, ώστε το μίγμα να ομογενοποιηθεί. Κατόπιν, παίρνουμε την καυτερή Tabasco και χτυπάμε ελαφρώς τον πάτο του μπουκαλιού, ώστε να πέσουν μερικές σταγόνες. Ανακατεύουμε ελαφρώς με το μίξερ ή με ένα κουτάλι και δοκιμάζουμε, εάν είναι τόσο καυτερή όσο επιθυμούμε. Χρειάζεται προσοχή, γιατί η καυτερή Tabasco είναι ιδιαίτερα δυνατή!

A message to our foreign friends concerning the real status in Greece nowadays:

Η ετυμολογία των Αμπελοκήπων είναι αμφίβολη: πιθανότατα η ονομασία έχει προέλθει από τις ονομασίες «άμπελοι» και «κήποι» διότι είναι εξακριβωμένο ότι στην περιοχή υπήρχαν αμπέλια. Ωστόσο κάποιοι υποστηρίζουν ότι προέρχεται από την λέξη «αλωπεκή», ονομασία του αρχαίου δήμου που υπήρχε στην περιοχή ή από παραφθορά της λέξης Αγγελόκηποι.

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ

Ονομάστηκε έτσι επειδή συνδέει την Αθήνα με την Κηφισιά (προάστιο της Αθήνας που πήρε το όνομά του από τον ποταμό Κηφισό, ο οποίος έχει τις πηγές του στην περιοχή). Παλαιότερα (όπως φαίνεται και από τις περιγραφές του Μ. Καραγάτση στο «Ο Θόδωρος και ο Θάνατος») η λεωφόρος Κηφισίας (λεωφόρος Κηφισιάς θα ’πρεπε να λέγεται, όμως το «Κηφισίας» είναι κατάλοιπο από την εποχή της χούντας η οποία προσπαθούσε να δίνει στα ονόματα ένα άρωμα αρχαιοπρέπειας. Έτσι μας έμεινε το παρατονισμένο «Κηφισίας» που τώρα πια το έχουμε συνηθίσει και το λέμε τελείως μηχανικά) έφθανε μέχρι το Σύνταγμα, αλλά αργότερα το τμήμα της λεωφόρου από τη συμβολή με τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας μέχρι το Σύνταγμα ονομάστηκε Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας.

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Είναι η φυσική προέκταση της λεωφόρου Κηφισίας, προς το κέντρο. Η λεωφόρος πήρε το όνομα της βασίλισσας Σοφίας (1870-1932), η οποία ήταν σύζυγος του βασιλιά Κωνσταντίνου. Αρχικά ονομαζόταν «Δρόμος του Μαραθώνος», κατόπιν μετονομάστηκε σε λεωφόρο Κηφισίας και τελικά, από το τέρμα Αμπελοκήπων μέχρι και το τέλος της (στο Σύνταγμα), πήρε την ονομασία «Βασιλίσσης Σοφίας».

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ

Η λεωφόρος πήρε το όνομά της από μια Ελληνίδα πριγκίπισσα, κόρη του Γεωργίου Α’ και της Όλγας, η οποία γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1870 και πέθανε στην Μόσχα το 1891. Από την αρχή της κατασκευής της ήταν μία όμορφη φαρδιά λεωφόρος, με μεγάλες λεύκες στην κεντρική νησίδα της.

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ

Είναι η λεωφόρος που οδηγεί στα Μεσόγεια. Τα Μεσόγεια είναι η πεδινή περιοχή της Ανατολικής Αττικής που περικλείεται από τον Υμηττό, την Πεντέλη, τον Ευβοϊκό Κόλπο και την χερσόνησο της Λαυρεωτικής. Παλαιότερα ονομαζόταν «Μεσογαία» ή «Μεσόγαια» και ήταν ονομαστή για την οινοπαραγωγή της. Εξ’ ού και το παλιό λογοπαίγνιο, ότι ο Υμηττός χωρίζει την πόλη του πνεύματος (την Αθήνα), από τις πόλεις του οινοπνεύματος (τα χωριά των Μεσογείων – Σπάτα, Παιανία, Κορωπί, κλπ.)!

ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΡΜΟΥ

Πήρε το όνομά της από την Πάνορμο, πόλη της Μικράς Ασίας στην Προποντίδα (σημερινή Τουρκία). Η Πάνορμος είχε χτιστεί κοντά στην αρχαία Κύζικο και πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή κατοικείτο από πολλούς Έλληνες.

ΟΔΟΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Πήρε το όνομα της από τον Ανδρέα Μιχαλακόπουλο (1875-1938), πολιτικό και νομομαθή από την Πάτρα, ο οποίος υπήρξε μία από τις πιο εκλεκτές και ακέραιες πολιτικές φυσιογνωμίες της χώρας. Κάτω από την οδό Μιχαλακοπούλου ρέει (υπογείως πλέον) ο Ιλισός ποταμός.

ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ή ΑΛΣΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΝΥΚΤΟΣ

Είναι η σχεδόν τριγωνική πλατεία που σχηματίζεται μεταξύ της λεωφόρου Αλεξάνδρας, της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και της οδού Ζαχάρωφ. Εκεί είναι το παλιό «τέρμα Αμπελοκήπων». Ο χώρος, περίπου 7 στρέμματα, ανήκε στον Οργανισμό Διαχειρίσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας και προοριζόταν, σύμφωνα με το ρυμοτομικό σχέδιο της πρωτεύουσας, να γίνει άλσος. Οι εργασίες όμως καθυστερούσαν, οπότε την νύκτα 2 προς 3 Δεκεμβρίου του 1939 ο Δήμος, με εντολή του τότε Υπουργού – Διοικητού Πρωτευούσης Κ. Κοτζιά, φύτεψε ολόκληρο τον χώρο με δέντρα. Από τότε το αλσύλλιο ονομάζεται ανεπίσημα «Άλσος της Μίας Νυκτός».

Το κείμενο αυτό βασίστηκε πάνω σε προσωπική εργασία της Ανδριάνας Μαγκλιβέρα (Δ΄τάξη, 2008-09)

Νέο έτος, νέες ελπίδες, νέα όνειρα! Καλώς όρισες 2012!

Trollface ή Coolface, μια σειρά χαρακτήρων βγαλμένοι από το paintbrush των Windows έχουν κατακλήσει το Internet! Παρακάτω, μερικές χαρακτηριστικές εικόνες:

Πληροφορίες: http://www.imdb.com/title/tt0074958/

Μου άρεσε: Εξαιρετική ταινία. Ειδικά η σκηνή στην οποία ο ιδιοκτήτης του καναλιού εξηγεί το σύστημα στον παρουσιαστή.

Δε μου άρεσε: Το τέλος θα μπορούσε να ήταν λίγο διαφορετικό.

Θα την έβλεπα ξανά: Ναι.

Αξιολόγηση: 8,0

Πληροφορίες: http://www.imdb.com/title/tt0114814/

Μου άρεσε: Το σενάριο, η πλοκή, η υποκριτική των ηθοποιών.

Δε μου άρεσε: Θα μπορούσε να έχει ένα καλύτερο τέλος (όχι κατ’ ανάγκη αίσιο).

Θα την έβλεπα ξανά: Ναι.

Αξιολόγηση: 8,5

Μια φορά κι έναν καιρό στα βάθη της ανατολής, ο Μέγας Άρχοντας Πατισάχ φώναξε όλους τους σοφούς της αυτοκρατορίας του και τους διέταξε:

- Επινοήστε για μένα μια φράση η οποία θα με γαληνέψει… Όταν θα είμαι θλιμμένος να μου φέρει χαρά, ενώ τις στιγμές ευτυχίας να μου προξενεί λύπη. Δεν πρέπει να είναι μεγάλη αυτή η ρήση, γιατί θέλω πάντα να είναι μαζί μου.

Μετά από τρεις μέρες και τρεις νύχτες, οι σοφοί προσέφεραν στον Πατισάχ ένα δαχτυλίδι, στο οποίο ήταν χαραγμένες αυτές οι λέξεις:

«Κι αυτό θα περάσει».

Φωτογραφίες από τη συγκέντρωση των Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, στο πλαίσιο της σημερινής παγκόσμιας κινητοποίησης.